ความรัก กับ ความหลง มันต่างกัน?

ความรัก ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ

ความหลง เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว


ความรัก อดทนต่อกันและกันเสมอ

ความหลง กระทำไปตามอารมณ์


  


ความรัก ทำสิ่งดีๆ ให้กัน

ความหลง ทำสิ่งดีๆ ให้ตัวเอง


ความรัก ไม่คิดถึงตัวเองฝ่ายเดียว

ความหลง คิดถึงแต่ตัวเอง เรียกร้องแต่สิ่งที่ตัวเองต้องการ





ความรัก ชื่นชมสิ่งดี ไม่ยอมรับสิ่งผิด

ความหลง หาเหตุผลเข้าข้างตัวเอง แก้ตัว


ความรัก ปกป้องกันและกัน

ความหลง ปกป้องตัวเอง ไม่แคร์ว่าใครจะเจ็บ





ความรัก ไว้ใจซึ่งกันและกัน

ความหลง หวาดระแวง จับผิด ขี้สงสัย


ความรัก ให้อภัย

ความหลง แค้นนี้ต้องชำระ





ความรัก ทนต่อทุกอย่าง

ความหลง ถอยหนียามลำบาก


ความรัก ให้โดยไม่มีการเลิกรา

ความหลง หยุดเมื่อไม่ได้รับการปรนเปรอ





ความรัก เป็นอมตะ คงทนถาวร

ความหลง ไม่มั่นคง อยู่ได้ไม่นาน


ความรัก ซื่อสัตย์ต่อกัน

ความหลง หลอกลวง เชื่อถือไม่ได้ 


 


ความรัก ไม่ฉุนเฉียวง่าย

ความหลง ด่าว่าให้เจ็บช้ำ


ความรัก ไม่อิจฉา ไม่อวดตัว ไม่หยิ่งผยอง ไม่หยาบคาย

ความหลง ไม่ให้เกียรติ ฉันต้องสำคัญที่สุด เป็นรองไม่ได้


 


ความรัก มีความหวังอยู่เสมอ

ความหลง คุณพลาดแล้วหมดโอกาสแก้ตัว


ความรัก ช่วยส่งเสริมคนทั้งคู่ให้เจริญก้าวหน้าขึ้น

ความหลง ไม่สนใจอะไร มุ่งแต่จะอยู่ด้วยกัน สุดท้ายก็ลงเอยที่เรื่องเซ็กส์





ความรัก ทำดีต่อกัน รักกันเสมอต้นเสมอปลาย

ความหลง แรกๆ รักจนไม่ลืมหูลืมตา...

... ต่อมาอีกไม่นานก็เริ่มหน่าย ตีตัวออกห่างไปหาคนอื่นต่อ... 
  


 แล้วตอนนี้ล่ะ คุณกำลังเจอกับ "ความรัก" หรือ "ความหลง"

อย่าลืมเว้นช่องว่าง … ในหัวใจ

          อย่าลืมเว้นช่องว่าง ในหัวใจ ไว้เติมความสุข
          มันจะเป็นที่พักชั้นดี เวลาที่เหน็ดเหนื่อย
          ความทุกข์ที่เกิดจากใจ ก็ต้องใช้หัวใจแก้
          แค่เธอรู้ . . . ความสุขของเธออยู่ที่ไหน
          ก็เอาหัวใจไปไว้ที่นั่นสักครู่

           

          เคลียร์หัวใจให้มีที่ว่าง . . . มันจะทำให้ความทุกข์ในใจเราเบาบาง
          และมีแรงคิดมีแรงดินต่อไป
          เวลามีปัญหาในชีวิต ความรู้สึกติดลบแบบกู่ไม่กลับ
          กำลังใจจากใครก็ช่วยไม่ได้
          หรือแม้กระทั่งคนที่รักเรา หวังดีกับเรา ก็ไม่ได้ช่วยแก้ปัญหา

           


          เหมือนที่ฉันเคยได้ยินมา มีคนเคยฟูมฟายกับฉันว่า . . .
          ความทุกข์ของเขาเกิดที่หัวใจของเขาเอง
          ไม่ว่าพ่อ แม่ ลูกหรือความรักทั้งปวงในโลกที่มอบให้เขา
          ก็ไม่สามารถทำให้เขาคลายทุกข์ได้
          เพราะความทุกข์มันเกิดจากใจ ไม่ใช่สิ่งแวดล้อม

           


          ฉันว่าตรงนี้ต้อง แก้ที่ใจ เราต้องหาตัวเองให้พบก่อนว่า . . .
          ความสุขทางใจเราอยู่ตรงไหน แล้วเอาหัวใจไปไว้ตรงนั้นสักครู่
          เอาความสุขตรงนั้นเข้ามาเติมเต็ม 
          แล้วเบียดบังความทุกข์ออกไป
          หรือให้มันน้อยลง เหลือช่องว่างในหัวใจมากขึ้น

           

          เวลาที่หัวใจเป็นทุกข์ รู้สึกอ่อนแอ และติดลบมาก ๆ
          ฉันจะอ่านหนังสือ แบบไม่หลับไม่นอนเพราะมันทำให้สมองไม่ว่าง
          เบี่ยงเบนความคิด ไปคิดเกี่ยวกับเรื่องที่อ่านแทน
          พอไม่ว่าง ก็ไม่คิดถึงเรื่องอื่น…
          หนัก ๆ เข้า ก็จะรู้ว่าอารมณ์ไหนต้องอ่านหนังสืออะไร

           

          เวลาที่หัวใจติดลบสุดๆ ฉันมักจะอ่านนวนิยาย
          คนรอบๆ ตัวก็จะงงว่า เอ . . . ฉันอ่านนิยายด้วยเหรอ
          ปกติไม่อ่านนี่ เอ๊ะ! ยังไง . . . ก็แปลว่าตอนนี้ไม่ปกติไงเลยอ่าน

          สำหรับฉัน . . . การอ่านนิยาย มันคือการปลีกตัวเอง
          จากโลกแห่งความจริง จากทุกๆ ความรู้สึก
          เหมือนไปอยู่อีกโลกหนึ่งที่ไม่มีใครเลย
          ไปเป็นใครสักคนในโลกใหม่
          จะไม่มีเวลาคิดถึงเรื่องที่ทุกข์

           


          ผิดกับเพื่อนอีกคน . . .เวลาที่อารมณ์ดี ๆ เขาจะนอนอ่านนิยาย
          แล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ แต่ถ้ากลุ้มใจอะไรขึ้นมา 
          เขาจะอ่านบู๊ลิ้มแบบเอาเป็นเอาตาย

          ในขณะที่เพื่อนฉันอีกคน . . .
          ไม่ว่าจะกลุ้มใจอะไร เขาจะนอนดูการ์ตูนข้ามวันข้ามคืน
          แล้วหัวเราะเอิ๊กอ๊าก! อยู่คนเดียว ไม่สนใจใครทั้งสิ้น


         


          มีบางคนข้างๆ ฉันเล่นเกมแบบเด็กๆ
          เล่นอย่างเอาเป็นเอาตายทุกวัน เล่นเป็นอาชีพ
          เพราะนั่นคือความสุข คือหัวใจของเขา
          ที่มีช่องว่างไว้หลบหนีความทุกข์อยู่เสมอ
          อย่างน้อย แต่ละวันเขาก็ไม่มีเวลามานั่งทุกข์
          หรือฟุ้งซ่านให้เสียสุขภาพจิต

         
                    

          เธออาจจะคิดว่า . . .
          พฤติกรรมเหล่านั้น มันเป็นการหนีปัญหาเฉย ๆ
          จะช่วยอะไรๆ ได้สักเท่าไหร่
          ตามเหตุผลน่ะใช่ แต่ตามอารมณ์น่ะไม่ใช่

            


          ถ้าเราอ่อนแอ ความทุกข์ในใจ จะมีอิทธิพลเหนือกว่า 
          ต่อให้สู้ยังไงก็แพ้ การเคลียร์พื้นที่ในหัวใจให้มีช่องว่าง
          บางสิ่งบางอย่างก็ไม่ต้องใช้เหตุผลรองรับเสมอไป 
          ที่ว่างแห่งความสุขของคนเราแตกต่างกัน 
          เพียงแต่ต้องหามันให้เจอ


         


          คนหลายคนพอเกิดความทุกข์ในใจ กลับมองข้ามตัวเอง 
          ไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ที่ไหนคือ ความสุข ที่ไหนคือ ความทุกข์ 
          อะไรต้องแก้ไข อะไรมีทางออก อะไรต้องทำใจยอมรับ 
          หรือสิ่งไหนที่อยู่เหนือการควบคุมของเรา

          ความอดทนของคนมีขีดจำกัด ถ้าหมกมุ่นอยู่กับความทุกข์นั้น
          มันก็ร้อนรนทรมาน ไม่มีทางสงบพอที่จะค่อยๆ คิด ค่อยๆ ทำ

          

          ฉันกำลังจะบอกเธอว่า . . .นี่เป็นการบริหารและจัดการภาวะทางใจ
          ให้มันมีช่องว่างอยู่เสมอ
          หัวใจคนเรา . . . มีพื้นที่เล็กนิดเดียวเอง
          ถ้าเธอเล่นเอาอะไร ๆ ไปยัด ๆ ไว้มันก็เต็ม ก็แน่น


         


          เราต้องรู้จักบริหาร . . .บางอารมณ์ บางความรู้สึก ให้เป็นสัดส่วน
          หัวใจจะได้ทนทาน

          "อย่าลืมว่าชีวิตของเธอยังอีกยาวไกล
          เธอต้องใช้หัวใจอีกยาวนาน"

การห้ามใจ ไม่ให้รัก

         

          มันมีเหตุผลหลายอย่าง . . .
          ที่เราจำเป็นต้องหักห้ามใจ ไม่ให้รักใครสักคน 

          เหตุผลของคนเรา ย่อมไม่เหมือนกัน 
          บางคนอาจต้องห้ามใจเพราะรู้ตัวว่า . . .มันคงเป็นไปไม่ได้ 
          บางคนอาจต้องห้ามใจ 
          เพราะกลัวใจตัวเอง จะถลำลึกและเจ็บปวดมากไปกว่านี้

 


          บางคนอาจต้องห้ามใจ เพราะมีคนที่รักคนที่เรารักมาก่อน 
          และคนคนนั้นก็คือ  . . .คนที่เรารู้จัก 
          และเราก็ไม่อยากทำร้ายความรู้สึก ของคนคนนั้น 

          บางคนอาจต้องห้ามใจ 
          เพราะเขาอาจไม่ได้คิดและรู้สึกเหมือนกับเรา 
          ทุกข์ทรมานแค่ไหนที่เรารักเขา 
          แต่ต้องพยายามฝืนใจถอยห่างออกมา

  


          เราต้องเงียบ ต้องเฉยชา ต้องเลี่ยง ต้องหลบหน้า
          ต้องทำหน้าตาบึ้งตึงใส่ 
          เพื่อจะย้ำเตือนให้ตัวเอง ไม่ต้องรู้สึกอะไรใดๆ กับเขา
          มันเจ็บแทบบ้าที่ต้องทำร้ายตัวเองด้วยวิธีการนี้

  


          แม้จะดูเป็นวิธีการโง่ๆ 
          แต่หากจำเป็นต้องทำ เพื่อปกป้องตัวเอง 
          เพื่อไม่ให้ใจของตัวเองต้องบาดเจ็บ 
          การถอยห่าง จะช่วยสอนให้เราได้เรียนรู้ว่า  . . .
          ยิ่งเรายึดติด อยากได้ อยากครอบครอง 
          ยิ่งทำให้เราอ่อนแอ และแพ้ภัยตัวเอง

 


          หากไม่ได้เขา มาเป็นคนรักของเรา
          ขอเพียงแค่เขา ได้เข้าใจในเหตุผลข้อนี้ 
          อย่าได้เข้าใจว่า . . .
          เราโกรธหรือเกลียดเขา ถึงต้องแสดงท่าทีเฉยชาใส่

 


          คนเจ็บปวดคนนี้ก็จะได้มีแรงพยุงตัวเอง ให้ลุกขึ้นมาเข้มแข็งได้อีกครั้ง 
          พร้อมที่จะใช้ชีวิต ที่เดินบนทางที่เหมาะที่ควร 
          แม้ว่าการเดินทาง จะมีอุปสรรคมากบ้างน้อยบ้างก็ตามที 

          หลังจากที่เราเข้มแข็งได้แล้ว ห้ามใจไม่ได้รักเขาได้แล้ว 
          ทุกอย่างจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม 
          คิดและรู้สึกกับเขา ได้อย่างคนธรรมดาสามัญที่รู้สึกดีต่อกัน 
          ไม่ต้องรู้สึกแบบพิเศษที่แอบแฝง ด้วยความเจ็บปวดอยู่ตลอดเวลา 
          และสามารถอยู่บนโลกใบเดียวกับเขา ได้อย่างจริงใจที่สุด 
          เป็นธรรมชาติมากที่สุด โดยไม่ต้องกดดันอะไร

 


          หวังว่าเขาคงเข้าใจ ในเหตุผลที่เรากระทำลงไป 
          เจ็บนะไม่ใช่ไม่เจ็บ แต่สักพักก็คงจะหายดี 
          แล้วทุกอย่างจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม